Bernard Aucouturier frantziar hezitzaile eta ikertzailea da, psikomotrizitatearen arloan oso erreferente garrantzitsua. Aucouturierrek haurren garapen globala aztertzen du gorputzaren bidez: mugimendua, emozioak eta pentsamendua elkarlotuta daudela defendatzen du. Bere lana batez ere haurren garapenari eta zailtasunak dituzten haurren laguntzari zuzenduta dago.  

Psikomotrizitatea heziketari eta garapenari ekiteko modu bat da, mugimendua eta ekintza espontaneoa oinarri hartuta pertsonaren osotasuna lantzen duen praktika. Funtsean, gorputzaren eta adimenaren arteko lotura estuan oinarritzen den diziplina da; mugimendua ez da ariketa fisiko soiltzat hartzen, pertsonaren barne-mundua, gaitasun kognitiboak eta emozioak adierazteko eta garatzeko bide nagusi gisa baizik. Azken finean, haurrak munduarekin duen harremana gorputzaren bizipenaren bidez egituratzen duela aitortzen duen begirada pedagogiko eta terapeutikoa da. 

Gizakia osotasunezko izakia da, non alderdi biologikoa, afektiboa eta kognitiboa erabat elkarlotuak dauden. Ikuspegi honetatik, gorputza ez da soilik egitura fisiko bat, edukiz betetako ontzi bat baizik; eduki psikologiko sakona du. Izan ere, haurtzaroan bizitako esperientziek, emozioek eta hartu-emanek arrasto ezezabaezina uzten dute, eta askotan ondorio fisikoetan edo gorputz-jarreretan islatzen dira.

Haurraren garapenean, mugimendua da bere adierazpide nagusia eta ingurunearekiko bitartekari garrantzitsuena. Adierazpen psikomotorraren bidez, haurrak bere barne-mundua kanporatzen du: bere beldurrak, pozak eta desioak mugimenduaren bitartez komunikatzen ditu. Gorputza bihurtzen da, beraz, mundua esploratzeko, besteekin harremantzeko eta bere burua ezagutzeko oinarrizko lanabesa.

Funtsezkoa da ulertzea gizaki bakoitzak berariazko eboluzio-garapena duela. Haur bakoitzak bere erritmoak eta beharrak ditu, eta ezin da prozesu estandarizatu gisa ikusi. Ikuspegi honetan, haurra subjektu aktibo gisa hartu behar dugu beti; ez da informazioa edo zaintza jasotzen duen objektu pasibo bat, bere garapen-prozesuaren protagonista eta eragile nagusia baizik.

Horregatik guztiagatik, helduaren zeregina haurraren osotasun hori errespetatzea eta bultzatzea da. Alderdi biologikoaren hazkundea, emozioen kudeaketa eta gaitasun kognitiboen garapena ez dira bananduta landu beharreko sailak. Haurra bere osotasunean hartzen dugunean, bere mugimenduak eta sentimenduak balioesten ditugunean, bere identitatea eraikitzen eta heldutasunera bidean modu osasuntsuan laguntzen ari gara.

Haurraren garapen integralerako bidean, autonomiaren sustapena eta heldutasun-prozesuan garatzea funtsezko zutabeak dira. Etapa honetan, helburu nagusia haurrari bere bidea egiten laguntzea da, pixkanaka ingurunearekiko independentzia irabaz dezan. Bidelagun gisa, gure zeregina ez da prozesua gidatzea soilik, baizik eta haurraren bilakaera naturala errespetatzea, bere identitatearen eraikuntzan lagunduz eta bere buruarekiko konfiantza indartuz. Honekin batera, hezitzaileak haurrari lasaitasun psikikoa lortzen lagundu behar dio.

Prozesu horretan, komunikazioa eta sormena ezinbesteko tresnak dira. Haurrari bere burua adierazten laguntzea, komunikazio-ereduak sakonduz eta zabalduz, funtsezkoa da bere barne-mundua kanporatu dezan. Sormenetik abiatuta, haurrak errealitatea esploratzeko eta interpretatzeko aukera ematen duten bide berriak aurkitzen ditu. Horrekin batera, dimentsio sinbolikoan sartzeak berebiziko garrantzia du; izan ere, jolasaren eta sinboloen bidez, haurrak mundua ulertzeko eta barneratzeko gaitasuna garatzen du, abstrakziorako lehen pausoak emanez.

Azkenik, garapen kognitiboaren bidean, funtsezkoa da haurrari pentsamendu operatorio edo eragiketa konkretuetara iristen laguntzea. Trantsizio honek aukera ematen dio haurrari logikaren bidez mundua egituratzeko eta ekintza mental konplexuagoak burutzeko. Prozesu honetan bidelagun izateak esan nahi du ingurune seguru eta estimulatzaile bat eskaintzea, non haurrak, bere bizipen konkretuetatik abiatuta, pentsamendu egituratuago eta helduago baterako jauzia eman ahal izango duen.