PSIKOMOTRIZISTAREN ROLA

Haurtzaroa pertsonaren garapenaren oinarri nagusietako bat da, eta etapa honetan bizi diren esperientziek eragin zuzena dute haurraren nortasunean, emozioen kudeaketan eta munduarekiko harremanean. Psikomotrizistaren papera ezinbestekoa da, ez bakarrik jarduerak proposatzeko, baizik eta haurra bere osotasunean ulertzeko eta bere hazkuntza prozesuan modu egokian laguntzeko.

Psikomotriziztaren eginkizuna haurra, behatzea, entzutea, jasotzea, bere heltze prozesuan kokatzea eta ondoren, beharrezkoa denetan eskuhartzea da, dituzten zailtasunei aurre egin diezaioten. Psikomotrizistaren rola sakonago ulertzeko, komeni da bere funtzio nagusi bakoitza modu garatuan aztertzea, izan ere, ez da jarduera tekniko hutsa, baizik eta jarrera profesional eta pertsonal oso baten adierazpena.

Lehenik, entzutea ez da soilik haurra hitzez entzutea, baizik eta bere gorputzaren bidez adierazten duen guztia jasotzea. Haurrak askotan ez du hitzez komunikatzen, baizik eta mugimenduaren, jolasaren eta harremanen bidez. Horregatik, psikomotrizistak adi egon behar du ekintza horien atzean dagoen esanahia ulertzeko, interpretazio azkar edo aurreiritzietan erori gabe. 

Gainera, entzute osoa emateko, profesionalak bere burua ere entzun behar du; bere emozioak, proiekzioak eta mugak ezagutzea ezinbestekoa da, bestela haurraren errealitatea baldintzatu dezakeelako. Entzute honek konfiantzazko harremana eraikitzen du, non haurra onartua eta ulertua sentitzen den.

Bigarrenik, behatzea da esku-hartzearen oinarria. Psikomotrizistak ezin du berehala jardun, lehenengo pausoa beti haurra ulertzea da. Horretarako, denbora hartu behar du haurraren jolasari, harremanei eta ekintzei erreparatzeko. Prozesua garrantzitsuagoa da emaitza baino. Gainera, distantzia egoki bat mantendu behar da, haurraren autonomia errespetatzeko, baina aldi berean segurtasun marko bat bermatuz. Behatze on batek esku-hartze egokia ahalbidetzen du, haurraren benetako beharretara egokitua.

Hirugarrenik, psikomotrizistak ziurtasuna eta legearen irudia transmititzen du. Haurrek helduaren presentzia sendoa behar dute, erreferentzia gisa. Horrek esan nahi du mugak ezarri behar direla, baina ez modu zigortzaile batean, baizik eta maitasunez eta koherentziaz. Mugek egitura ematen diote haurraren munduari, eta bere jokabidea ulertzen eta erregulatzen laguntzen diote. 

Gainera, mugak jartzeko modua ere garrantzitsua da: une egokian, intentsitate egokiarekin eta haurraren duintasuna errespetatuz. Helduak distantziak kudeatu behar ditu eta azken hitza izan, baina betiere haurra entzunda. Horrela, haurrak segurtasuna sentitzen du eta bere burua kokatzen ikasten du.

Laugarrenik, psikomotrizista lagun sinboliko bihurtzen da. Hau da, haurraren jolas sinbolikoan parte har dezake, baina modu kontzientean eta neurtuan. Ez da haurrarekin etengabe jolastea, baizik eta une jakinetan, beharrezkoa denean, jolasaren barruan sartzea, haurra laguntzeko. Adibidez, rol jakin bat hartuz, baina gehiegizko dramatizaziorik gabe. Helburua ez da jolasa gidatzea, baizik eta haurrari bere sinbolizazio prozesuan laguntzea, bere emozioak eta bizipenak modu seguruan adieraz ditzan.

Azkenik, psikomotrizistaren eginkizuna laguntzea eta zaintzea da. Honek esan nahi du haurra bere garapen prozesuan errespetuz eta pazientziaz laguntzea, presiorik gabe. Profesionalak ez du haurra ekintzara behartu behar, baizik eta motibatu, bere kabuz ekiteko gogoa piztuz. Gainera, ahalik eta gutxien hitz egitea gomendatzen da; askotan, haurraren ekintzak deskribatzea nahikoa da, kontenitua senti dadin. Helburua da haurra autonomo bihurtzea: bere emozioak kudeatzeko, bere burua lasaitzeko eta munduarekin harreman osasuntsuak eraikitzeko gai izatea. Horretarako, plazerraren bidezko ikaskuntza sustatzen da, izan ere, plazerrak garapena eta transformazioa errazten ditu.

Amaitzeko, azpimarratzekoa da psikomotrizistaren rola ez dela teknika multzo bat aplikatzea, baizik eta presentzia autentiko bat izatea. Naturalitatea, koherentzia eta benetakotasuna dira funtsezkoak, izan ere, haurrek heldu baten bidez eraikitzen dute bere identitatea.